تبليغاتX

*
*
*
*
*
*
*
بمــــيرد آنــــکه غـــــربت را بـــــنا کـــــرد ... تـــــو را از من ، مـــــرا از تـــــو جـــــدا کـــــرد ... تقديم به او که مي داند دوستش دارم

نسیــــم عشق




نسیــــم عشق

درد و دل
نويسندگان
آثار تاريخي يك عاشق
دوستان عاشق تنها
دوستان عاشق
موضوعات
آمار وب
طراح قالب:
لوگو دوستان
كدهاي جاوا
 

 

 

 


نويسنده: ندا دختر تنها مورخ: شنبه سوم آذر 1386 در ساعت: 0:7
|+|
سلام دوستای عزيزم

شرمنده که مدتی نتونستم آپ کنم ولی حالا که آپ کردم خوشحالم میکنین با نظرهای خوشکلتون

 سال نو هم پیشاپیش به همتون تبریک میگم

امیدوارم سال جدید سال خوب و همراه با موفقیت برای تک تک شما عزیزان باشد

 

 

 

 

 

                    من از قصه زندگی ام نمی ترسم من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و

 

 

                         تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم. ای بهار زندگی ام اکنون

 

 

                     که قلبم مالا مال از غم زندگیست اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد برگرد

 

 

 

 

 

 

در زمستان سرد و غربت که بلورهای یخی برف در انتظار نگاه چشم به راهی به کمین

 

نشسته اند ، در آن هنگامه تحقیر ، قلبی از یاد رفته و هیچ تپشی خون زندگی را به رگهای              

 

زمان هدایت نمی کند     

 

چگونه باید پس از تحمل آن همه خزان اینک چشم به راه بهار نشست        

 

چقدر صبر برای تکرار هر خزان ...

                                                       

 

 

                                                 

                    شکوفه هاي نگاه توست که عطر خاطره هاي دور را به يادم مي آرد

 

 

                  سخاوت دستهاي زيباي توست که گل عشق در باغچه خانه مان مي کارد

 

 

                  واژه هاي قشنگ و پر معناي توست که در دفتر عشقم به يادگار مي ماند

 

 

                        اندوه از دست دادن توست که غبار مرگ بر دلم مي افشاند

 

 

                انديشيدن به چشمان بي پرواي توست که خواب ناز را از ديدگانم مي ربايد

 

 

                      پيوند دستهاي من و توست که شوق زندگي در دلم مي روياند

 

 

                    وعده هاي پر اميد توست که برايم نويد خوشبختي به ارمغان مي آرد

 

 

                          شبنم اشکهاي توست که بر چهره ام گلهاي غم مي کارد

 

 

                         صداي آشناي توست که مرا پيوسته به سوي خود مي خواند

 

 

                         

                                                                    

 

 


نويسنده: ندا دختر تنها مورخ: یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385 در ساعت: 17:8
|+|

وقتی تو بیایی ، چشم های پر فروغت را با یک آسمان ستاره آذین خواهم بست و از شوق دیدارت

 

یک دریا اشک خواهم ریخت و با مروارید هایش ، قصری خواهم ساخت که قلبت همچون الماس

 

در آن بدرخشد .

 

 

 

                                                     

                     کاش نمی دیدمت و از شراره های بی رحمانه نگاهت نمی سوختـــم

 

 

 

                                        با اولین نگاهت آتش گرفتـــم

 

 

 

                                          با دومین نگاهت سوختــم

 

 

 

                                  و در انتظار سومین نگاهت خاکستر شــدم

 

                                                             

 

 

 

مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني مي رسد

 

 

روزي كه نادم باشي از رفتار خود خاطرات رفته را تو مو به مو از بر كني مي رسد روزي

 

 

 كه بي من سر كني مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني مي رسد روزي كه تنها

 

 

در كنار خاطرم شعر هاي گفته ام را دو به دو از بر كني مي رسد روزي كه در صحراي خشك

 

 

بي كسي نامه هاي كهنه ام را با اشكهايت تر كني مي رسد روزي كه نام تو بميرد بر لبم

 

 

ان زمان احساس امروز مرا باور كني..... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمی دانم اگر می دانستم شبی که من به ستاره ها نام تو را تعلیم می دادم تو نام دیگری را به

 

 

آنان می آموختی چه می کردم ...                                                                     

 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن لحظه که ذره ذره وجودم را به نام تو می باختم ، تو نام دیگری را

 

 

در آن وجودت می پروراندی چه می کردم ...

 

 

نمی دانم اگر می دانستم که به بودنت ، به نگاهت معتاد بودم ، اما  تو به بودن دیگری

 

 

چه حال می شدم  ..                                                                                                     

                 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن لحظه که نامت را در صفحه صفحهُ دلم حک می کردم ، تو نام دیگری

 

 

را با مرکب سرخ عشقت در قلب خود می نوشتی چه حال می شدم ...                

 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن لحظه که خاک پایت را سرمه چشمانم می کردم ، تو خاک پای

 

 

آن غارتگر عشقمان را می بوئیدی ، می بوسیدی چه ها که نمی کردم ...

 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن لحظه لحظه های انتظارت که نفس هایم به شماره می رفت و تو

 

 

به انتظار رقیبم هزاران بار جان می دادی چه ها که نمی کردم ...

 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن لحظه که زنده ماندم در گرو وجود تو بود ، تو نبض نفس هایت

 

 

بسته به تپش قلب دیگری بود چه حال می شدم ...            

 

 

نمی دانم اگر می دانستم آن روز که قلبم کودکانه بهانهُ تو را می گرفت ، دل تو

 

 

در گوشه سینه ات به غرای دیدن دیگری همان غارتگر عشقمان ، نشسته بودم چه می کردم ...

 

                                                                                                                              

هنوز نمی دانم آن روزها که عاشق زارت بودم اگر از حال دلت خبر دار بودم چه ها که نمی کردم ...

 

 

چه حال می شدم ... چه می کردم ...             

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شیشه ی دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست
این دل با نگاهی سرد پرپر می شود 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


نويسنده: ندا دختر تنها مورخ: سه شنبه سوم بهمن 1385 در ساعت: 21:55
|+|
تـــولــــدم مـــبــــارك

 

تـــولـــدم مـــبــــارك 

 

                                                                                                         

 

 

 

 

 

شب که مي رسد به خودم وعده مي دهم که فردا صبح حتما به تو خواهم گفت...

 

 

 

صبح که فرا مي رسد و نمي توانم بگويم رسيدن شب را بهانه ميکنم.....

 

 

 

 و باز شب مي رسد و صبحي ديگر... و من هيچ وقت نمي توانم حقيقت را به تو بگويم...

 

 

 

 بگذار ميان شب و روز باقي بماند که چه قدر.. دوست دارم

 

 

 

 

 

 

 

 

چشمان من پا به پای جاده های بی کسی ، با خیال دیدنت بال بال میزند

 

 

          خاطرات من ، با وجود تو دور وازه های غم ، بی حضور لحظه ها ، گرد سایه می زند

 

 

   بیا مرا به آن سوی مرزهای عالم معنا ببر تا در آنجا با حضور تو ، عشق نا محدود

 

 

    خود را نسبت به تو تفسیر کنم ...

 

 

 

 

 

اي كــــــاش مي توانستم در نقطه اي از ساحل ، دور از نگاهها بنشينم

 

 

و به رقص آب چشم بدوزم و باد در گوشم نجوا كند و بتوانم راز نهفته در هر موج را بيابـــم .

 

 

 

اي كــــــاش مي توانستم گلدان شكسته كنار قلبم را از نو بسازم

 

 

 

 و اي كــــــاش شب و روزم به سوز و ساز عمر، بي امان طي نمي شد

 

 

 

كه مجبور باشم گاهي از ساختن خود با غصه هايم قصه بگويم و گاهي از سوختن خود ،

 

 

 

 شعرها بسرايم و كــــــاش مي توانستم سرم را از قفس خود بيرون بياورم و از مرغان

 

 

چشمان تو جاني بگيــــرم .

 

 

اي كــــــاش مي شد از عاشقي خود ، بي همدمي خود ، ديوانگي خود ،

 

 

 

 يكي را انتخاب كنم و براي عشقم باز گو كنــــم .....

 

 

اي كــــــاش قاصدك آرزوهايم از مهربانم خبري مي آورد تا مانند يعقوب نابينا

 

 

 

، سخن با پيراهن خود نگويم و زندگي از آوردن لبخند بر لبانم عـــــاجــــــز نباشد .

 

 

 

 

 

 

 

 

زیباترین روز زندگی من روزی ست که برای اولین بار تو را دیدم ... روزی که فکر می کردم

 

 

 

ابرهای آسمان ، دلم را با بادهای عشق به کنار زده و خورشیدی عاشق بر روی قلبم نور افشانی

 

 

 

می کند . روزی بود که غروبش ، غروب تنهایی نبود ، غروبی بود که سراسر امیدواری ، امیدوار

 

 

 

فردایی بهتر که در کنار هم خواهیم داشت .

 

 

 

روزی بود که بهار دوباره به وجودم پا نهاده بود ، روزی که می پنداشتم دیگر شمع وجودم به خاموشی

 

 

 

 

نمی گراید ، روزی بود که قاصدک های خوش خبر ، خبر از عشق جاودانه برایم آوردند .

 

 

 

 

بــاورم کن که به وســعــت دریـــا ، هنـــوز شمعــی در من روشــن اســت

 

من در انتـــهای غـــروب به چیـــزی چــون تو نگـاهــم را بــاور کـــردم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بی تو مرگ زندگی در باورم چیده است

 

 

 

غنچه لبخند بر لبهایم خشکیده است